وقتی که کسی را نمی یابیم که حرفهایمان را گوش کند، وقتی که هیچ کسی نیست که به درد دل ما توجهی داشته باشد ، آنگاه با «خود» گفتن و با «خود»حرف زدن راتجربه می کنیم
چه بسا وبلاگ نویسی نیز محصول همین فرایند حرف زدن با «خود»باشد و چه فرایند مقدسی !!!

----------
متاسفانه به روز شدن اين وبلاگ بستگي به وقت، وضعيت روحي رواني، کارهاي جديد انجام شده توسط من و هزار چيز ديگر دارد...

u206au206cu206e

من زخم های بی نظری به تن دارم!

تو مهربان ترین شان بودی، عمیق ترین شان.عزیزترین شان ...

بعد از تو آدم ها تنهآ خراش های کوچکی بودند بر پوستم!!!

که هیچ کدام شان به پای تو نرسیدند....

نه آنقدر دوری که منتظرت باشم ...
و نه آنقدر نزدیک که به آغوشت کِشم ...
نه اَز آن منی که قلبم تسکین گیرد...

و نه از تو بی نصیبم که فراموشت کنم ...

تو در میان همه چیزی ...